Historia Ośrodka


tekst alternatywnyW przedwojennym Węgorzewie, które wtedy jeszcze należało do Prus Wschodnich i nosiło nazwę Angerburg, w miejscu dzisiejszego SOSW istniał zakład dla dziewcząt. Zakład ten około 1907 roku założył pastor Bethezda. Mieścił się najpierw w obecnym budynku szkoły podstawowej i administracji, następnie ok. 1910 r. dobudowano budynek przylegający z przeznaczeniem na internat (obecnie internat nr I) Dzięki fundacji hrabiny Lehndorff zakład rozbudowywano. Powstał drugi budynek internacki, a w 1937 r. kolejny z przeznaczeniem na halę warsztatów tkackich i izbę chorych.tekst alternatywny Około 1913 r. wybudowano także mały budynek gospodarczy do prowadzenia niewielkiej hodowli trzody chlewnej i bydła, w ogrodzie zbudowano szklarnię. Do rozbudowującego się zakładu przybywało coraz więcej dzieci z całych Niemiec.tekst alternatywny Typowej nauki szkolnej nie prowadzono, jedynie systematycznie uczono tu pracy, o czym również świadczy dawna nazwa zakładu "Arbeitschule". Dziewczęta pracowały w gospodarstwie rolnym, warsztatach tkackich i krawieckich, pralni, suszarni, pracowni, w ogrodzie, kuchni i piekarni.

Po zakończeniu II wojny światowej, po wyzwoleniu miasta koszarowało tu wojsko radzieckie. Od 1947 roku budynki były częściowo remontowane i przeznaczone na magazyny spółdzielni "Samopomoc Chłopska". Tragicznym skutkiem działań wojennych była duża ilość sierot. Zaistniała konieczność utworzenia domu dla bezdomnych dzieci i młodzieży również w Węgorzewie. Ponieważ kompleks budynków doskonale nadawał się tego celu władze oświatowe ówczesnego powiatu węgorzewskiego szybko doprowadziły do ich przejęcia. Przystąpiono do generalnego remontu obiektów z przeznaczeniem na Państwowy Zakład Wychowawczy. Po wojnie całe wyposażenie warsztatów zostało rozgrabione, dlatego w 1951 roku ówczesny dyrektor zakładu Kazimierz Suchecki podjął decyzję o przebudowie wielkiej hali warsztatowej. W ten sposób powstał budynek szkolny o 6 izbach lekcyjnych, pokoju nauczycielskim, kancelarii kierownika szkoły i 2 pokoikach na pomoce naukowe, powstała również klasa szkoły zawodowej. 1 sierpnia 1953 r. powstaje Zasadnicza Szkoła Zawodowa Specjalna dysponująca własnym budżetem i obsadą kadrową. Powstają warsztaty introligatorskie, krawieckie i własna pralnia. W roku szkolnym 1954/1955 w miejsce zawodu introligator wprowadzono przygotowanie do zawodu rolnik. Wyodrębniono dwa kierunki: hodowla i ogrodnictwo. Zakład przejmuje 10 ha gospodarstwo rolne w Jeziorzynach i tam zakłada hodowlę trzody. W roku 1957/58 Szkoła Podstawowa liczy 7 klas, a Szkoła Zawodowa 3 klasy. W internacie brakuje miejsc. Cały czas kontynuowany jest remont i przebudowa. W 1959 r. budynek po byłej chlewni adaptuje się na warsztaty krawieckie, warsztat dla konserwatora, stolarza oraz magazyny spożywcze. Wyposaża się szkoły i internat w odpowiednie, lepsze meble, pomoce naukowe, pracownie w maszyny oraz zakłada centralne ogrzewanie. Dokonane zmiany podczas remontu pozwoliły na otwarcie nowego kierunku kształcenia zawodowego - gospodarstwo domowe w miejsce kierunku rolniczego. W 1961 r. Zakład otrzymuje w darze od Przedsiębiorstwa Transportu Handlu Wewnętrznego z Warszawy samochód ciężarowy marki "Ford". Samochód umożliwiał dowożenie dziewcząt do pracy, a także transport płodów rolnych z gospodarstwa w Jeziorzynach. Mimo ciągłych remontów nadal warunki lokalowe są trudne, a wyposażenie słabe. Kłopoty lokalowe, brak pracowni i pomocy naukowych utrudnia pedagogom pracę. Liczba wychowanek systematycznie wzrasta. Rozwiązanie problemu wymaga dużej inwestycji. W 1966 r. decyzją Kuratora Okręgu Szkolnego w Olsztynie zgodnie z zarządzeniem Ministra Oświaty z dn. 19.05.1966 r. Państwowy Zakład Wychowawczy zostaje przemianowany na Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy. Problemy lokalowe w Ośrodku rozwiązała nowa szkoła podstawowa zbudowana na początku 1971 r. Szkoła nowoczesna i przestronna. Liczy 9 sal lekcyjnych, w tym: pracownię przyrodniczą, matematyczną, języka polskiego, muzyczną, historii. Posiada również gabinet logopedyczny, stomatologiczny, pracownię gospodarstwa domowego, pracy-techniki, krawiectwa, salę gimnastyczną. Wszystkie sale są dostatecznie wyposażone w środki audiowizualne i pomoce dydaktyczne. Starą szkołę adaptuje się na kolejny budynek internacki Jednak Szkoła Zawodowa i internat przez następne dwudziestolecie borykały się z trudnymi warunkami lokalowymi. Stare budynki wymagały gruntownych remontów, pomieszczenia - przebudowy. Warunki w internacie wyraźnie poprawiły się w latach 90-tych. Internat nr II przeszedł kapitalny remont. Wyremontowane zostały wszystkie pomieszczenia sanitarne. Sale 16-20 osobowe w internacie przebudowano na pokoje 3-4 osobowe. W 1999 r. Zasadnicza Szkoła Zawodowa zyskała nowoczesny obiekt powstały w wyniku remontu kapitalnego budynku, w którym mieściły się warsztaty krawieckie i magazyn spożywczy. W nowym budynku mieszczą się dwie pracownie krawieckie, kuchnia do nauki zawodu kucharz, gabinet psychologa, pracownia komputerowa oraz gabinet terapeutyczny.

W 2000 r. rozpoczęto modernizację systemu ciepłowniczego Ośrodka zmieniając przestarzałą kotłownię węglową na piece przystosowane do spalania zrębów drzewnych.

Powrót do strony startowej